Groźba kary za obrazę kościoła katolickiego zmusiła wiele ugrupowań do zejścia do podziemia. Jednym z nich byli wolnomularze, Templariusze, strzegli tajemnej wiedzy, studiowali sekretne księgi bractwa. Nazywani też Zakonem Ubogich Rycerzy Świątyni, który narodził się w 1118, 1119 lub 1120 roku (różne daty podawane przez różnych historyków).
Zakonnicy Ci złożyli śluby czystości, posłuszeństwa w celu obrony pielgrzymów. Ich sentencją stało się zdanie Memento Finis (łac. „pamiętaj o końcu”). Nazwa zakonu pochodzi od łacińskiego słowa templum – świątynia, od ich siedziby w pobliżu dawnej świątyni Salomona w Jerozolimie. Pieczęć zakonu przedstawiała dwóch rycerzy dosiadających jednego wierzchowca, co symbolizowało pokorę i ubóstwo.
Na rzeźbach, kościołach, katedrach umieszczali, ukrywali przesłania, często pod postacią symboli. Uważa się, że do takich bractw często przynależeli naukowcy i myśliciele, ludzie o wysokiej inteligencji, m.in. Nostradamus, Galileusz. Często te zgromadzenia, były potępiane przez Kościół katolicki, ponieważ ogłaszali poglądy totalnie różne inne od tego co głosił kościół. Często nauka obalała teorie kościoła, zostali okrzyknięci jako heretykami, sataniści, byli prześladowali i musieli się ukrywać.
0 komentarzy